İbn Teymiyye’ye Göre Vahiy ve Peygamberlik

İbn Teymiyye dinî ve felsefi birikimi yanında sert mizacıyla da temayüz etmiş tenkitçi ve özgün bir ilmi şahsiyettir. Hicri dördüncü asırdan itibaren kurumsallaşan geleneksel din anlayışını ve yorum yöntemini hedef alarak eleştirmiştir. Eleştirisi sadece bununla sınırlı olmayıp, Yunan felsefesini ve İslam coğrafyasındaki filozofları da kapsar. Bunun yanında o, Allah sevgisi ve zühtle beslenen ilk mutasavvıfların yolunu ve yöntemini terk etmelerine rağmen onların halefleri olduklarını iddia eden mutasavvıfları da eleştirmiştir. O, aynı zamanda halkı esir alan bidatlere karşı da büyük bir mücadele verdi. Onun aktif kişiliği bununla da yetinmedi; Moğol saldırılarını savuşturmak için yöneticiler nezdinde girişimde bulundu. Bu saldırılara karşı halkı organize ederek kendisi de bir nefer olarak savaştı. İbn Teymiyye’nin asıl çabası Selefî öğretiyi yeniden ihya etmekti. Zira ona göre İslam’ın ilk üç asrından sonra kurumsallaşan İslamî ilimler özellikle usûl/yöntem konusunda Selefî öğretiden uzaklaşmışlardı. Bu itibarla İslam dinini doğru öğrenmek ve anlamak için Kur’an ve sünnetin/hadislerin Selef tarafından nasıl bir yöntemle yorumlandığını ve nasıl anlaşıldığını bilmek gerekirdi. Bu kitapta İbn Teymiyye’nin eserlerinden ve görüşlerinden hareketle ona göre vahiy ve peygamberlik mefhumlarıyla ilgili meseleler irdelenmiştir.